Son güncelleme:
Talilik İlkesi (Sebepsiz Zenginleşme): Talilik (subsidiarite) ilkesi, sebepsiz zenginleşme talebinin sözleşmesel veya haksız fiil temelli daha özel sorumluluk hükümlerine kıyasla yardımcı (talî) nitelikte olduğu, bu nedenle özel hükümler tüketilmedikçe genel hükmün uygulanmaması gerektiği yönündeki doktriner görüştür; Türk öğretisinde yaygın savunulsa da Yargıtay açık bir kabul ortaya koymaz.
Talilik ilkesi (subsidiarite ilkesi), sebepsiz zenginleşme rejiminin yardımcı nitelik taşıdığını savunan doktriner bir görüştür: bir uyuşmazlık sözleşme ihlali yahut haksız fiil hükümleriyle çözülebiliyorsa, sebepsiz zenginleşme hükümlerine başvurmaya gerek yoktur. Türk-İsviçre öğretisinde ağırlıklı olarak kabul gören bir prensiptir; Yargıtay tutumu net değildir.
Talilik ilkesi pozitif hukukta yazılı bir kural değil, doktriner bir yorum tercihidir. Genel olarak kabul edilir ki sebepsiz zenginleşme TBK m.77-82 hükümleri "diğer talep temelleri tükendiğinde" devreye giren tamamlayıcı bir rejimdir. Hatemi bu görüşü açık şekilde savunur; Eren itidalli yaklaşır; Oğuzman/Öz ise nüanslı bir konum benimser ve katı subsidiarite yerine fonksiyonel önceliğe dayanan bir model önerir. Yargıtay genel olarak açık tavır almaz; davacının seçtiği temele göre inceleme yapar.
Talilik ilkesi katı uygulanırsa, davacının önce sözleşmesel veya haksız fiil dayanaklarını denemesi, başarısız olursa sebepsiz zenginleşmeye yönelmesi gerekir. Bunun davacı için bedeli vardır: dayanaklar arası ispat yükü ve zamanaşımı süreleri farklıdır. Sözleşmeye aykırılıkta on yıl zamanaşımı (TBK m.146); haksız fiilde haksız fiilde zamanaşımı (m.72); sebepsiz zenginleşmede sebepsiz zenginleşmede zamanaşımı (m.82) kuralları geçerlidir. Davacı, lehine sonuç doğuracak temeli seçmek isteyebilir — bu pratik gerçek, modern öğretinin "yarışma" tezine güç katar.