Son güncelleme:
Kesin Vadeli Borç: Kesin vadeli borç, tarafların ifa zamanını yalnızca o vadeye özgüleyerek kararlaştırdıkları, vadenin geçirilmesi hâlinde ifanın artık alacaklı için anlamını yitirdiği veya en azından ihtara gerek bırakmaksızın temerrüt sonucu doğurduğu borçtur; TBK m.117/2 uyarınca kesin vadenin varlığında alacaklının aranmaz, vade gününün geçmesi tek başına borçluyu temerrüde düşürür.
Kesin vadeli borç (Fixgeschäft), tarafların ifanın yalnızca belirli bir tarih veya zaman aralığında yapılması konusunda anlaştıkları, bu vadenin geçirilmesi hâlinde alacaklının ya ifaya hiç ihtiyacı kalmadığı (mutlak kesin vade) ya da temerrüdün ihtarsız doğmasının amaçlandığı (nispi kesin vade) bir borç türüdür. TBK m.117/2-b hükmü "borcun ifa edileceği gün, birlikte belirlenmiş veya sözleşmenin hükümlerine göre belirlenmesi gerekiyor ise" ihtara gerek olmaksızın temerrüdün doğacağını ifade eder; doktrin bu hükmü kesin vade düzenlemesi olarak okur.
Kesin vadeli borç, sıradan vadeli borçtan üç noktada ayrılır. Birincisi: vade sözleşmenin esaslı unsuru hâline gelmiştir; ikincisi: ifanın gecikmesi ile alacaklının menfaati önemli ölçüde zarar görür; üçüncüsü: ihtar gerekmeksizin vade dolduğunda temerrüt başlar. Borçlu temerrüdü kurumunun bütününde bu, en güçlü "ihtarsız temerrüt" hâlidir ve borçlu temerrüdünün koşulları içinde özel bir konum taşır.