Son güncelleme:
Belirli Vadeli Borç: Belirli vadeli borç, tarafların ifa gününü açıkça veya sözleşmenin yorumundan anlaşılacak biçimde kararlaştırdıkları ancak vadenin geçirilmesini kendiliğinden temerrüt doğuracak nitelikte (kesin) saymadıkları borç türüdür; TBK m.117/2-c bağlamında bu tür borçlarda kural olarak alacaklının aranır ve vadenin gelmesi tek başına temerrüde yol açmaz.
Belirli vadeli borç, ifa gününün taraflarca veya sözleşmenin niteliğinden anlaşılacak biçimde önceden tespit edildiği, ancak bu tespitin "kesin vade" niteliği taşımadığı borçtur. Borç vadesi geldiğinde muaccel olur; ancak Türk Borçlar Kanunu m.117 hükmü uyarınca borçlu otomatik olarak temerrüde düşmez. Alacaklının açık bir ihtar çekmesi -kanunda öngörülen istisnalar dışında- temerrüdün doğumu için zorunludur. Bu yönüyle belirli vadeli borç, kesin vadeli borç ile vadesiz borç arasında konumlanan tipik kategoridir.
Belirli vade, sözleşmenin temel unsuru değil yan unsurudur; ifanın belirli bir günde yapılması taraflar için yararlı olsa da, ertelenmesi sözleşmenin amacını ortadan kaldırmaz. Doktrinde bu durum "tarihli muacceliyet" olarak da adlandırılır: vade muacceliyeti tetikler, ancak temerrüt için ek bir irade beyanı (ihtar) gerekir. Bu yapı, borçluyu vadeden önce hatırlatma yükünden korurken alacaklıya da menfaatini koruma fırsatı verir.